Nu dit hier geen einde is
wil ik de leegte schikken.
Als goed en schoon
maak ik jou waar
en liefde vindt daar plaats
nu dit hier het heinde is.
Na Eli-Eli de opstandigheid.
Mijn hart bot uit in helder weten.
Ik laat mijn adem spreken.
Ja,ik heb dit lief.
Laten wij onze hielen lichten,
wij troostelozen
om de grootse leugen.
Horigheid zij ons verbod.
Trotseer de beden
die het lot vervreemden.
Neem het menselijk tekort.
Voor vlug,voor sneller.Voor veel,voor meer.
De moloch duldt slechts wat rendeert.Zij
verleidt,zij verstoot.Zij verslindt wat zij
zoogt.Zij is slecht en schoon in een.
Geen droom heeft ooit die draak verslagen.
Geen mars heeft ooit haar macht vermurwd.
Geen offer bracht haar tot bedaren.Zij
wisselt steeds weer van gedaante;het monster
dat de pot verteert.
Och zo zoet dat loze loven
in van vervoering vol gemoed
doch geen mens komt dit te boven
door mee te liegen het is goed
En voor de voet,
zo vreemd in verder,
maakt een pas zich pad.
En op de hiel,zo helder,
volgt wat aldoor was.
Vervloek de tongen
die op wonden teren.
De zinnen die zij schikken,
voor de dwaling die zij schragen,
leidt verlangen,zo misdragen,
als een wisse waan
naar de verdoeminis.
De liefde gelasterd
De onschuld geslacht
Geen engel verschenen
De hemel blijft leeg
Zoals ook verwacht
Verbrijzel de Beelden
Beledig het Woord
Heilig de hand
die de Boeddha
vermoordt
Ik hef het tabee
op verlies als verlossing
op verzaken als zucht
op het thuis van de tombe
op het lijden als lust
Lechajim!
Nu rug zich kromt
en frons de navel nadert,
ligt als korst van brood
mijn loze hand op tafellaken.
Dit bloed stremt van bekomst
als tikken knagen
aan de stond van klok.
O zucht van lege dagen.
De thee trekt bitter
in het lauwend water
en snelle spoed sterft
na het langend roeren
al bij het leggen van de lepel
weer aan het vertragen.
Ooit was hier wat daar
als mum van zicht
het album vult,
waar vinger wijst
naar wat zich niet laat tasten.
Het is wat heugt dat schrijnt
bij uren die maar duren.
Mijn hoornen ogen turen
naar wat aan licht is ingelijst.
De schramme gang
beent over oude grond,
waar alles valt
en wordt vergeten
en geesten welkom heten
in een palm van wond.
